Vannacht werd ik wakker van een traan die ik over mijn wangen voelde rollen. Ik ging rechtop zitten en besefte dat ik aan het huilen was. Ik kon me geen droom herinneren. Zou ik onbewust mijn trauma’s en verdriet aan het verwerken zijn? 

Ik ben daarna gewoon weer in slaap gevallen. Een paar uur later werd ik wakker. Ik voelde me erg loom en vermoeid. De gehele dag was ik enigszins down.

Overwerkt verdriet, nog steeds?

Na wat research via Google kwam ik terecht op een website die mijns inziens direct de gevoelige snaar raakte. Huilen in je slaap zou kunnen betekenen dat er een onverwerkt trauma of verdriet naar de oppervlakte komt drijven. Bijzonder, aangezien ik momenteel in de fase zit van het beëindigen van mijn trauma behandeling.

Ruim 1,5 jaar heb ik E.M.D.R. en therapie gehad voor het verwerken van de gewelddadige relatie met mijn ex. Die behandeling is wel klaar, of toch niet? Ik had het idee dat ik alles wel zo goed als een plekje had gegeven. Mijn ex heb ik compleet los kunnen laten. Ik koester geen wrok, mis hem zeer zeker niet en zie hem gewoon als een man die de verwekker van mijn kind is.

Mijn hart huilt, kan dat wel?

Momenteel zit ik in een fase van daten. Daten met een leuke man, die ook zijn bagage heeft. Voor ons beiden soms lastig, maar vooral voelen we ons super vertrouwd bij elkaar. We zien elkaar niet dagelijks en doen het bewust heel erg rustig aan.

Toch voelt het alsof mijn hart huilt. Ik kan mijn vinger er niet op leggen. Kan dat eigenlijk wel, dat je hart huilt? Het is zo moeilijk te omschrijven wat ik voel rondom mijn hart. Een bedrukkend gevoel met een schreeuw die eruit moet, maar er niet uit kan. Vreselijk. Het bedrukt mijn stemming. Het maakt me depri.

Waarom voel ik dit?

Is het onverwerkt verdriet? Of is het de spanning van het nieuwe daten? Moeite met het loslaten van het een en het beginnen van het andere? Ben ik wel toe aan een nieuwe relatie?

Het voelt alsof mijn hart huilt

Dit soort gedachten heb ik de hele dag al. Het helpt me niets, dat weet ik. Ter afleiding heb ik zojuist in de tuin gewerkt. Dit moest toch eens gebeuren. Het frustreert me dat ik niet weet wát er is. Waarom voel ik dit? Mijn hart zou blij moeten zijn dat er lieve mannen bestaan die mij accepteren zoals ik ben. Dat er mogelijk toch liefde voor me is weggelegd.

Schoonmaken brengt orde in mijn chaos

De ramen, de kasten; alles maak ik schoon vandaag. Niet dwangmatig, want meestal heb ik er geen tijd voor. De zon schijnt en ik krijg er gewoon zin in. Schoonmaken. Het is ook goed om te doen, want voorheen werkte het ook “therapeutisch”. Stress ebde dan weg tijdens het schoonmaken.

Het helpt enigszins, want ik krijg zin om te schrijven. Mijn gedachten met jullie te delen in de hoop dat het kwartje gaat vallen en ik me realiseer wát er dan is. Maar helaas, tot zover nog niks geen vallende kwartjes. De situatie accepteren en aanvaarden dan maar.

Morgen zie ik mijn nieuwe date weer. Dan zijn we even samen en kan ik ontspannen. Ik voel me goed in zijn aanwezigheid. Die gedachte, daar ga ik me op focussen nu. Positiviteit in plaats van stilstaan bij dingen waar je geen invloed op hebt. Die tranen ’s nachts, laat ze maar komen. Ik ben er klaar voor om het verdriet los te laten.

Heb jij weleens het gevoel gehad dat je hart huilde?